„Ikonę maluje się w ten sposób, iż opracowując poszczególne elementy kompozycji, zaczyna się od architektury i krajobrazu jako tych, które stoją najniżej w hierarchii bytów w świecie odkupionym, następnie maluje się szaty człowieka, a kończy na dłoniach i twarzy. Oblicze człowieka jest obliczem przemienionym, w którym objawia się chwała Boża. Ono jest najważniejsze w ikonie i stanowi centrum uwagi odbiorcy dzieła. Całość pracy ikonografa wieńczy napis – bądź nazwa osoby przedstawionej, bądź nazwa wydarzenia – w skrótowej formie umieszczany na tle ikony.”

Anna Palusińska, Filozofia ikony u Teodora Studyty i Nicefora, Lublin 2007